رودبار

 "ایرانی جنس ایرانی بخر"

در سالهایی که بر اثر جنگ و تحریمهای شدیدی که به کشور اعمال میشد و برنامه های استراتژیک سازندگی ، شاید این شعار میتوانست به حفظ و توسعه صنایع داخلی جهت رشد و بالندگی کمک نماید . و مسلماْ وجود یک بازار تضمین شده  ۵۰ میلیون نفری میتوانست مشوق حداقلی،  جهت ایجاد صنایع جدید و یا رشد و توسعه صنایع موجود با توجیه اقتصادی باشد.

ولی در حال حاضر با وجود ایجاد بازارهای جهانی و فرامنطقه ایی و بحث اقتصاد جهانی WTO ، دیگر یک بازار ۵۰ میلیونی نمیتواند افق استراتژیک یک صنعت باشد. همانطوریکه صنایع ما در یک عرصه رقابتی تمایل به حضور در بازارهای جهانی را، در سایه رشد و توسعه صادرات دارند باید به سازوکارهای این حضور نیز مجهز شوند . شايد و بلكه مهمترين اين ابزار كيفيت و خدمات پس از فروش ميباشد و البته قيمت تمام شده . يكي از اثرگذارترين پارامترها در كاهش قيمت تمام شده تيراژ توليد ميباشد . زمينه افزايش تيراژ توليد وجود يك بازار جهاني و چند صد ميليوني ميباشد . پس همانطوريكه سازنده و صاحب صنعت ما نگاه كلاني در بحث بازاريابي دارد. مصرف كننده چه ايراني و چه غير ايراني نيز حق انتخاب يك محصول مناسب چه از لحاظ كيفي ، چه از لحاظ قيمتي و همچنين خدمات گارانتي را دارد.

بحث اجبار يك خريدار ( از هر قومیتی) بعنوان يكي از خريداران محصول نهايي صنايع ، با شعار هایی از این دست جزء ایجاد محدودیت در رشد و توسعه صنایع ندارد .  محدود نمودن بازار فروش نه تنها  منفعتی برای صاحب صنعت  ندارد بلکه به رشد و توسعه آن نیز لطمه وارد مینماید.

حال وقت آن رسیده که با کاهش و رفع موانع - که دسترسی خریدار را به اجناس خارجی را  مشکل و گاهی غیر ممکن   میکرد -  با ایجاد یک عرصه رقابتی صاحبان صنایع را وادار به رشد و توسعه جهت مقابله و رقابت با همتایان خارجی نماییم. زیرا مسلماْ وجود یک بازار انحصاری و غیر رقابتی نمیتواند کمکی به صنایع کشور نماید .و فکر میکنم لازمست کم کم دولت و نهادهای حکومتی در راستای اصل ۴۴ چتر حمایتی خود را از صنایع برداشته و زمینه های ایجاد خوداتکایی را برای آنها فراهم آورند .

البته لازم بذکر است در بعضی از صنایع این رشد ایجاد شده و گاهی شاهد حضور ایرانیان توانمند هستیم . از آنجمله میتوان به صنایع غذایی و بسته بندی اشاره نمود . حتما به خاطر دارید فروشگاههای لوکس را در شهرهای مختلف که ویترین آنها پر بود از مواد غذایی خارجی با رنگها و طرحهای مختلف ولی حالا شاید دیگر جایگاهی در این ویترینها ندارند و جای خود را به محصولات مشابه داخلی با کیفیتی شاید بالاتر و قیمتی مناسب تر داده اند و دیگر خرید و تهیه آنها برای بعضی حسرت نیست. همچنین صنایع لوازم خانگی ، پوشاک، کاشی و سرامیک و . . .  البته بعضی صنایع رشد خوبی داشته اند ولی هنوز در مرحله حضور در بازارهای غیرداخلی در حال تمرین و مشق نمودن هستند.

در پستهای بعدی در خصوص صنایع سنتی و لزوم یک دگردیسی و چگونگی آن صحبت خواهم نمود.